Kırıkkalespor, bu seneye farklı bir hava ve anlayış içerisinde girdi. “Kurtuluş” sezonu olarak bakılan bu sene için güçlü transferlerle kadromuza takviyelere başladık. Yönetim takıma takviyeler yaparken teknik ekip hakkında pek bir revizyon düşünmüyor.
Hüseyin Cengiz yönetimindeki Kırıkkalespor, geçen sezon çıktığı 26 maçta sadece 34 puan toplayabildi. Yani maç başına 1.3 puan ortalaması tutturdu. Böylesine kolay bir grupta 34 puan toplamanın başarı olduğunu söylemek güç. Diğer yandan da oynanan maçlara baktığımızda geleceğe dair olumlu düşüncelere sahip olabileceğimiz, bir ışık görebileceğimiz futbol sergilemedik. Ben ligin 2.devresinde askerdeydim ama 2.devrenin de ilk devreden farklı olmadığı söylendi. Zaten topladığımız puan da bunun göstergesi. Üstelik ikinci devre, tarihimizin en farklı mağlubiyetlerinden birini de Nevşehir gibi vasat bir takıma karşı 6-0’lık skorla aldık.
Gerek futbol anlayışı, gerekse de topladığı puanlar açısından bekleneni veremeyen, bir umut görülmeyen Hüseyin Cengiz’i seneye hangi mantıkla neden düşünüyoruz? Yönetim, bizlerin göremediği neyi gördü Hüseyin Cengiz’de?
Futbolcularımızı bir vagon, teknik direktörümüzü lokomotif, yolcuları da taraftar olarak varsayalım. Seni ileriye, doğru yoldan en etkili şekilde götürecek olan lokomotiftir. Sen istediğin kadar iyi vagonlar al, vagonlara tonla paralar harca ama lokomotifin kötü olursa o tren tökezler, yolda kalır, son durağa gelemez. O tren tökezlerse, yolda kalırsa, yanlış yollara girerse vagonlara anlam kazandıracak yolcuları da bulamazsın. Senin lokomotifin yol bilmiyorsa suçu sonra yolcuya da bulmamak gerekir.
Buradan yönetime sesleniyorum. Gelin bu yanlıştan tez zamanda vazgeçin. Birkaç istasyon sonra lokomotif değiştirirseniz önünüzdeki trenleri de artık yakalama imkanınız olmaz. Sonra “geçti o tren” lafını hep beraber söylemek zorunda kalırız.
Bu sene için taraftar havaya girmek üzere, şehir de havaya girmek için kıvılcım bekliyor. Bu şehir ve taraftarı havaya sokacak bir hoca lazım. Alacağımız hoca, ya önceden bir şeyleri başarmış olmalı, ya da başarabilecek bir kapasitede olmalıdır. Size bir hoca örneği de vereyim. Geçen sene kimsenin pek bir şey beklemediği Sincan Belediyespor’u şampiyonluk potasında tutan, sonrasında final maçında penaltılarla elenen bir takımın hocası Yusuf Ünal’dan bahsediyorum. Hırslı, başarıya aç, genç ve şampiyonluk hedefi olan bir hoca. Kendisini de ispat edebileceği, büyük düşünen bir takımda çalışmak istiyor. Kendisiyle konuşma fırsatım da oldu. Ekibiyle beraber şampiyonluğa oynayacak bir takımı çalıştırmaya hazır olduğunu söyledi. Kırıkkalespor’un mevcut bir hocası varken benim orayı istemem, düşünmem etik olmaz dedi, doğru da söylüyor.
Futbolculara fazla para harcamak yerine böyle hocalara yönelip yatırımı doğru yere yapmalıyız Yusuf hoca bir sembol, bir örnek. Keşke o olsa diyeceğim ama o olmasa bile onun kalibresinde bir hoca bulmamız çok da zor olmasa gerek. İyi hoca, kötü futbolcuyu da adam eder, oynatır. Kötü hocanın elinde ise iyi bir oyuncu bile heba olur, kaybolur gider. Umarım yönetim bu konuda hassas davranarak doğru adımları atar. Yoksa yaptığı transferlerin de bir anlamı kalmayacak, sezona yine hüzünlü bir merhaba ile başlamış olacağız.
Lokomotifin iyi olsun ki vagonların da hüküm kazansın. Yeni bir hoca ile “kurtuluş”a geçmek dileğiyle…
